نا گفته ها

آسمان

بی ترانه مانده است

بیش از این

زیر گنبد کبود

رودی از پرنده بود

دکتر شریعتی انسانها را به چهار دسته عمده تقسیم کرده است :

آنانی که وقتی هستند هستند  وقتی که نیستند هم نیستند(عمده آدمها) حضورشان مبتنی به فیزیک است . تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم می شوند بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

آنانی که وقتی  هستند نیستند وقتی که نیستند هم نیستند ( مردگانی متحرک در جهان ) خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته اند . بی شخصیت و بی اعتبارند هرگز به چشم نمی آیند مرده و زندشان یکی است.

آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند آدمهای معتبر و با شخصیت کسانی که در بودن سرشار از حضورند در نبودشان هم تاثیرشان را می گذارند کسانی که همواره به خاطر ما می مانند  دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم

آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم هستند (شگفت انگیزترین آدمها) در زمان بودنشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما می توانیم حضورشان را در یابیم اما وقتی که از پیش ما می روند نرم نرم آهسته آهسته درک می کنیم باز می شناسیم که آنان چه بودند  چه می گفتند و چه می خواستند ما همیشه عاشق این آدمها هستیم  هزار حرف داریم برایشان اما وقتی در برابرشان قرار می گیریم قفل بر زبانمان می زنند اختیار از ما سلب می شود  سکوت می کنیم و غرقه در حضور آنان مست می شویم و درست در زمانی که می روند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم شاید اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

خیلی فکر کردم که به کدام دسته تعلق دارم اما به جوابی نرسیدم ممکنه قضاوت دیگران راه گشا باشد. فکر می کنید متعلق به کدام دسته اید؟

این منم انسان خاکی

بی فروغ و غمگنانه

  بشنو آوای دلم را   

ای تو نور جاودانه

ای پناه آخرینم

در هجوم بی پناهی

من به دوش خسته دارم

بار سنگین گناهی

اندرون چاه وحشت

می کشم فریاد حسرت

مانده ام سر در گریبان

من به منزلگاه حیرت

پشت این دیوار ظلمت

از سیاهی در هراسم

ای فروغ جاودانه

من سر و پا التماسم

شوق وصل تو دمیده

در سر پای وجودم

خوشترم یک جا بسوزد 

پیش پایت تارو پودم

من اگر پابند خاکم

از تو می جویم رهایی

بشنو آوای دلم را

پای دیوار جدایی

در حجاب تار دنیا

گر ببارد تا بمیرم

روزی آخر در پناهت

زندگی از سر بگیرم 

در پی یک گل سرخ می روم رو به خدا

می روم تا کهکشان زیر باران بهار

یک نفر داد به دستم گل سرخی زیبا

من زدم لبخندی !

- قیمتش سی گل مریم باشد

و لبخندم خشکید و لبم شد تشنه

در پی یک گل سرخ می روم بالاتر  آنجا یک نفر است که گلی دارد در دست

من به او گفتم: گل سرخت زیباست

گفت: قیمتش صد گل شب بو باشد

- من ندارم هیچ.

باز هم می روم در پی یک گل سرخ بالاتر

باغبانی آنجاست  می روم تا باغش  می روم به سویش

- گل سرخت چند است

- قیمتش یک لبخند  تو چه می پردازی؟!

روزی روزگاری مرد ثروتمندی چهار زن داشت. او عاشق چهارمین زنش بود بهترین و گرانبهاترین هدیه ها را برای او می خرید و خیلی به او توجه می کرد و همیشه مراقبش بود . او همچنین زن  سومش را هم خیلی دوست داشت و به افتخار می کرد و خیلی می ترسید که یک روزی  ترکش کند. زن دومش را هم دوست داشت او همیشه مهربان با گذشت صبور و خیلی وفادار بود  هر وقت مرد با مشکلی مواجه می شد از او کمک می خواست و او هم همیشه همراهش بود تا مشکلاتش را رفع کند . همسر اولش خیلی صادق و وفادار بود و نقش مهمی در نگهداری ثروت مرد داشت اما او اصلا زن اولش را دوست نداشت و خیلی کم به او توجه می کرد در صورتیکه همسر اولش از صمیم قلب دوستش داشت.

یک روز مرد مریض شد و فهمید که مدت زیادی زنده نیست . بنابر این به همسر اولش گفت : من عاشقانه دوستت دارم و همیشه با تمام وجود مراقبت بودم و بهترین و مرفه ترین زندگی را برایت فراهم کردم حالا من دارم می میرم  تو همراهیم می کنی؟ همسرش گفت: به هیچ وجه و بدون اینکه کلمه دیگه ای بگوید ترکش کرد.جواب زن مثل کاردی بود که به قلب مرد وارد شد.

با ناراحتی به زن سومش گفت: من تو تمام زندگیم همیشه دوستت داشتم حالا دارم می میرم  آیا تو همراهیم می کنی؟  او گفت: نه! زندگی برایم خوب و زیباست وقتی تو بمیری من دوباره ازدواج خواهم کرد. قلب مرد از این سخن شکست. بعد به زن دومش رو کرد و گفت : تو همیشه در مشکلات کمکم کردی  وقتی من بمیرم تو همراهیم می کنی؟  او هم گفت: متاسفام این دفعه را نمی توانم ! من فقط در مشکلات همراه تو بودم . جواب او مانند جرقه های صاعقه به قلب مرد یورش برد .

اما ناگهان صدایی شنید : هر جا که بروی من با تو خواهم آمد و تو را همراهی خواهم کرد . او زن اولش بود که خیلی لاغر و نحیف شده بود بخاطر اینکه مرد اصلا رفتار خوبی با او نداشت . با حالتی بسیار مغمون به همسر اولش گفت: من باید بیشتر مراقب تو باشم البته اگر این شانس را داشته باشم!

در واقع ما همه در زندگیمان چهار زن داریم  : 

همسر چهارممون بدنمان است برایش مهم نیست چقدر وقت صرفش کنیم تا قشنگتر به نظر برسد وقتی می خواهیم بمیریم او هم ما را رها میکند.

همسر سوممون اموال موقعیت و ثروتمون است وقتی می میریم به دیگران واگذار می شود 

همسر دوممون خانواده و دوستانمان هستند آنها حداکثر می توانند در مشکلات همراه ما باشند

همسر اولمون روح ماست که ما اغلب به علت جستجو ثروت و قدرت او را نادیده می گیریم و به او توجه نمی کنیم. بله این روح ماست که همیشه همراه ماست بنابراین تقویتش کنیم دوستش داشته باشیم و این عالی ترین هدیه ما به جهان است.  

باران را بهانه است

آسمان را هوس بوسه زدن بر خاک است......

به شیطان گفتم: لعنت بر شیطان لبخند زد سوال کردم چرا می خندی ؟ گفت از حماقت تو خنده ام می گیرد گفتم مگر چه کرده ام  گفت مرا لعنت می کنی در حا لیکه هیچ بدی در حق تو نکرده ام با تعجب گفتم : بنا بر این برای چی زمین می خورم ؟ جواب داد نفس تو مانند اسبی است که آن را رام نکر ده ای نفس تو  وحشی است  تورا زمین می زند  گفتم : بنا بر این تو چه کاره ای؟ گفت : هر وقت سواری آموختی برای رم دادن اسب تو خواهم آمد فعلا برو سواری بیاموز.

کسانی هستند که با ما صحبت می کنند و ما به آنها گوش نمی دهیم کسانی هستندکه ما را آزار می دهندو جراحت ماندگاری نمی گذارند اما کسانی هم هستند که تنها سر راه زندگی ما قرار می گیرند و مهر و نشان شان را برای همیشه بر ما می گذارند